Skip to content

Blona bebenkowa

4 weeks ago

282 words

Błona bębenkowa (membrana tympani) stanowi naturalną granicę między uchem zewnętrznym i jamą bębenkową, czyli częścią ucha środkowego. Błona bębenkowa stanowi cienką (około 0,1-0,2 mm grubości), ale nader wytrzymałą błonę o zarysie okrągłym lub częściej owalnym . Jest ona lekko lejkowato wgłębiona w kierunku jamy bębenkowej, przy czym punkt najbardziej zapadnięty, ma nazwę – pępka błony bębenkowej (umbo membranae tympani). Błona nie leży w płaszczyźnie strzałkowej, lecz jest lekko odchylona ku przodowi i mniej lub więcej ku dołowi. Niektóre spostrzeżenia przemawiają za tym, że wrażliwości błony na przyjmowanie fal dźwiękowych towarzyszy jej wyprostowanie, podczas gdy w przypadkach słuchu niedorozwiniętego jest ona umieszczona bardziej poziomo. Znaczenie błony bębenkowej nie jest ostatecznie wyjaśnione, przeważa jednak zdanie, iż dzięki jej łączności ze specjalnymi, należącymi do niej mięśniami (m. tensor tympani i m. stapedius) stanowi ona swoisty – narząd akomodacyjny słuchu, umożliwiający nastawianie słuchu w sposób wybiorczy tylko na drgania o pewnej określonej częstotliwości. W skład błony bębenkowej wchodzą trzy warstwy: – warstwa skórna (stratum cutaneu m. ), o nabłonku wielowarstwowym płaskim, – warstwa własna (straturn. proprium/), składająca się z włókien okrężnych (stratum circulare) i z włókien promienisto rozchodzących się od pępka (stratum radiatum. ). Pozostaje warstwa trzecia, wewnętrzna, – warstwa śluzówkowa (stratum. mucosum), o nabłonku jednowarstwowym płaskim, ograniczającym od zewnątrz jamę bębenkową. [przypisy: asumin, hostessy fordanserki, niacynamid ]

Powiązane tematy z artykułem: asumin hostessy fordanserki niacynamid