Skip to content

Dwuletnie wyniki po operacji przezcewnikowej lub chirurgicznej wymiany zastawki aortalnej AD 5

1 month ago

414 words

Częstotliwość wszystkich zdarzeń neurologicznych (udarów i przemijających ataków niedokrwiennych) po 2 latach była większa w przypadku TAVR niż w przypadku wymiany chirurgicznej (11,2% w porównaniu z 6,5%, P = 0,05). Nie było jednak istotnej różnicy w ogólnej liczbie udarów między TAVR a grupami chirurgicznymi (współczynnik ryzyka, 1,22; 95% CI, 0,67 do 2,23; P = 0,52) (ryc. 1). Po wczesnym zwiększonym ryzyku udaru w ciągu pierwszych 30 dni związanych z TAVR (4,6% z TAVR vs. 2,4% z wymianą chirurgiczną, P = 0,12), wystąpiło 8 dodatkowych udarów w grupie TAVR i 12 w grupie że całkowita liczba udarów w okresie obserwacji (36 miesięcy) wynosiła 24 w grupie TAVR i 20 w grupie operacyjnej. Złożoność wskaźnika zgonu z jakiejkolwiek przyczyny lub udaru nie różniła się istotnie pomiędzy dwiema grupami leczenia (współczynnik ryzyka 0,93; 95% CI, 0,73 do 1,18; P = 0,55) (rysunek 1); po 2 latach wskaźnik wynosił 37,1% w grupie TAVR i 36,4% w grupie operacyjnej (P = 0,85). Inne wyniki kliniczne
Inne zdarzenia kliniczne zestawiono w tabeli 1. Głównymi powikłaniami naczyniowymi i poważnymi krwawieniami były częste komplikacje związane z zabiegiem w grupie TAVR i chirurgii, ale po roku zdarzenia te były rzadkie i nie różniły się istotnie pomiędzy grupami. Żaden z pacjentów nie był leczony balonową plastyką zastawki aortalnej ani nie powtórzył TAVR między a 2 rokiem życia. Zapalenie wsierdzia było rzadkie i występowało z podobną częstością w obu grupach (1,5% w grupie TAVR i 1,0% w grupie chirurgicznej, P = 0,61). Żaden z pacjentów w obu grupach nie miał pogorszenia zastawki strukturalnej wymagającego wymiany chirurgicznej podczas obserwacji.
Po 2 latach nie było istotnej różnicy w częstości powtórnych hospitalizacji pomiędzy TAVR a grupami chirurgicznymi (odpowiednio 24,7% i 21,7%, P = 0,41). Wśród osób, które przeżyły po 2 latach, średnia klasa NYHA była podobna w grupie TAVR i grupach chirurgicznych (1,72 i 1,70, P = 0,87), a większość pacjentów w obu grupach miała status klasy I lub II według NYHA (83,9% w grupie TAVR). i 85,2% w grupie operacyjnej). Wyniki kliniczne w podgrupach pacjentów, u których zastosowano metodę transfemoralną lub transapatyczną, przedstawiono w tabelach od 3 do 6 w Dodatku uzupełniającym.
Predictors of Mortality
Tabela 2. Tabela 2. Wielowymiarowe predyktory umieralności. Współczynniki umieralności dla całej badanej kohorty, a także dla każdej z randomizowanych grup przedstawiono w tabeli 2. Przypisanie leczenia nie było istotnym czynnikiem ryzyka zgonu.
Oceniono także zależny od czasu wpływ powikłań leczenia na śmiertelność następczą. Udary znacznie zwiększyły ryzyko zgonu w obu grupach (TAVR: hazard ratio, 2,47; 95% CI, 1,42 do 4,30, P <0,001, chirurgia: hazard ratio, 5,20, 95% CI, 3,07 do 8,80; P <0,001) [więcej w: asumin, terapia cranio-sacralna, RTG panoramiczne ]

Powiązane tematy z artykułem: asumin RTG panoramiczne terapia cranio-sacralna