Skip to content

Leczenie nadciśnienia tętniczego u pacjentów w wieku 80 lat lub starszych cd

2 weeks ago

553 words

Na początku badania w 2000 r. Średnie rozkurczowe ciśnienie krwi podczas siedzenia musiało wynosić 90 do 109 mm Hg, ale w 2003 r. Poprawka protokolarna rozluźniła to kryterium do poziomu poniżej 110 mm Hg, umożliwiając włączenie pacjentów z izolowanym skurczem nadciśnienie. Kryterium skurczowego ciśnienia krwi podczas stania pozostało takie samo w trakcie badania, przy 140 mm Hg lub więcej. Po randomizacji pacjenci otrzymywali zarówno indapamid (o przedłużonym uwalnianiu, 1,5 mg), jak i sam placebo. Podczas każdej wizyty (lub według uznania badacza), jeśli jest to konieczne, aby osiągnąć docelowe ciśnienie krwi, można dodać perindopril (2 mg lub 4 mg) lub pasujące placebo. Docelowe skurczowe ciśnienie krwi wynosiło mniej niż 150 mm Hg, a docelowe rozkurczowe ciśnienie krwi było niższe niż 80 mm Hg. Stosowanie dodatkowych leków przeciwnadciśnieniowych przez ponad 3 miesiące spowodowało wycofanie się pacjenta z podwójnie ślepej próby, z możliwością podjęcia otwartej obserwacji. Pacjenci zostali również wycofani z podwójnie ślepej próby, jeśli otrzymali maksymalną dawkę badanych leków, ale mieli skurczowe ciśnienie krwi podczas siedzenia o wartości 220 mm Hg lub więcej lub jeśli mieli rozkurczowe ciśnienie krwi podczas siedzenia o wartości 110 mm Hg lub więcej co najmniej dwie kolejne wizyty, które dzieliły co najmniej 2 tygodnie.
Zbieranie danych
Wyjściową charakterystykę rejestrowano podczas okresu docierania placebo. Po randomizacji pacjenci byli obserwowani co najmniej co 3 miesiące w pierwszym roku i co najmniej co 6 miesięcy po nim. Badaczom pozwolono dostosować dawkę badanego leku częściej niż przy każdej wizycie, w razie potrzeby. Podczas corocznych wizyt gromadzono informacje na temat aktualnych chorób, leków, ciśnienia krwi, poziomów biochemicznych (sodu, potasu, mocznika, kreatyniny, glukozy, kwasu moczowego), poziomów cholesterolu (lipoproteiny całkowitej i o dużej gęstości) oraz środków hematologicznych (hemoglobina hematokryt) oraz elektrokardiografię i ocenę funkcji poznawczych przy użyciu Mini-Mental State Examination. Jeśli pacjent był zapisany w opcjonalnym badaniu dodatkowym, wypełniony został również kwestionariusz jakości życia. Podczas 3-miesięcznych i 6-miesięcznych wizyt zbierano tylko dane dotyczące aktualnych chorób, leków i ciśnienia krwi.
Punkty końcowe
Pierwszorzędowym punktem końcowym badania był jakikolwiek udar (śmiertelny lub niekrytyczny). Ten punkt końcowy nie obejmował przemijających ataków niedokrwiennych. Wtórne punkty końcowe obejmowały zgon z jakiejkolwiek przyczyny, zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych, zgon z przyczyn sercowych i zgon z powodu udaru. Wszystkie zdarzenia, które były możliwymi punktami końcowymi, zostały poddane przeglądowi przez niezależny komitet, nieświadomy przypisania grupy, z wykorzystaniem predefiniowanych definicji z protokołu.19 Zdarzenia zostały sklasyfikowane jako sercowo-naczyniowe lub bezkrasy. Śmierć z przyczyn sercowych obejmowała śmiertelny zawał mięśnia sercowego, śmiertelną niewydolność serca i nagłą śmierć. Niewydolność serca została zdiagnozowana, jeśli u pacjenta wystąpił co najmniej jeden z czterech objawów (napadowa duszność w nocy, duszność w spoczynku, niewydolność oddechowa lub objawy zgodne z niewydolnością serca klasy III NYHA20) i co najmniej dwa z siedmiu objawów (rzężenia lub trzeszczenia, umiarkowany obrzęk stawu skokowego, tachykardia [120 lub więcej uderzeń na minutę], trzeci odgłos bicia serca, podwyższone szyjne ciśnienie żylne, kardiomegalia lub objawy radiologiczne charakterystyczne dla niewydolności serca)
[przypisy: leczenie bólu, leczenie pod mikroskopem, USG tarczycy ]

Powiązane tematy z artykułem: leczenie bólu leczenie pod mikroskopem USG tarczycy