Skip to content

Promieniowanie z lub bez terapii antyandrogenowej w nawracającym raku prostaty ad 6

1 month ago

148 words

Skala oceny Gleasona wynosi od 2 do 10, przy czym wyższe wyniki wskazują na gorsze rokowanie. Brak danych dotyczących wyniku Gleasona dla jednego pacjenta w każdej grupie. Wartości P zostały obliczone przy użyciu testu log-rank. Tabela 2. Tabela 2. Skuteczność przeciwnowotworowa w odniesieniu do kluczowych drugorzędowych punktów końcowych po 12 latach. Wyniki końcowe po 12 latach przedstawiono na rycinie 2 i ryc. 3 oraz w tabeli 2. Ogółem 21 pacjentów z grupy bikalutamidu zmarło z powodu raka prostaty, w porównaniu z 46 w grupie placebo (tabela S2 w dodatku uzupełniającym). Wskaźnik bezpieczeństwa aktuarialnego całkowitego przeżycia po 12 latach wyniósł 76,3% w grupie bikalutamidu, w porównaniu z 71,3% w grupie placebo (współczynnik ryzyka zgonu, 0,77, 95% przedział ufności [CI], 0,59 do 0,99, obustronny P = 0,04) (rysunek 2A). 12-letnia częstość zgonów z powodu raka prostaty wynosiła 5,8% w grupie bikalutamidu, w porównaniu z 13,4% w grupie placebo (współczynnik ryzyka, 0,49; 95% CI, 0,32 do 0,74; p <0,001) (wykres 2C).
Skumulowana częstość występowania odległych przerzutów po 12 latach wynosiła 14,5% w grupie bikalutamidu, w porównaniu z 23,0% w grupie placebo (współczynnik ryzyka, 0,63, 95% CI, 0,46 do 0,87, P = 0,005) (wykres 2D). Skumulowana częstość powtórnego nawrotu biochemicznego po 12 latach wyniosła 44,0% w grupie bikalutamidu, w porównaniu z 67,9% w grupie placebo (współczynnik ryzyka, 0,48, 95% CI, 0,40 do 0,58, P <0,001) (ryc. S1B). w Dodatku Uzupełniającym).
Wielowymiarowe analizy całkowitego przeżycia wykazały, że istotnymi negatywnymi czynnikami prognostycznymi były przypisanie do grupy placebo, poziom PSA większy niż 1,5 ng na mililitr przy wejściu do próby, wynik Gleasona dla raka prostaty wynoszący od 8 do 10 na podstawie testów patologicznych, wynik umiejętności Karnofsky ego na poziomie 80 lub 90 i wiek 65 lat lub więcej (tabela S3 w dodatkowym dodatku). Inne zmienne stratyfikacyjne (nadir PSA po operacji, dodatni margines chirurgiczny oraz to, czy krótkookresowa terapia deprywacji androgenów została podana przed operacją) nie spełniały wcześniej określonych poziomów istotności i nie były częścią ostatecznego modelu. Wskaźniki miejscowej progresji choroby i jakiejkolwiek postaci progresji choroby, w tym drugi nawrót biochemiczny, były niższe w grupie bikalutamidowej niż w grupie placebo (tabela S4 w dodatkowym dodatku).
Zdarzenia niepożądane
Nie było istotnej różnicy między grupami ryzyka zgonu niezwiązanego z chorobą (Tabela 2). Nie stwierdzono znaczących różnic między grupami pod względem częstości występowania wczesnych dróg moczowych, jelit lub reakcji hematologicznych. Późne działania niepożądane stopnia moczowo-płciowego stopnia 3. wystąpiły u 7,0% pacjentów w grupie bikalutamidu iu 6,0% pacjentów w grupie placebo; Zdarzenia stopnia 4 wystąpiły odpowiednio w 0,3% i 0,8%. Późne działania toksyczne na wątrobę stopnia 2 wystąpiły u 1,6% pacjentów w grupie bikalutamidu iu 0,8% pacjentów w grupie placebo; Efekty 3 stopnia wystąpiły odpowiednio w 0,8% i 0,3%. Częstość zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych, które zgłoszono jako zdarzenia niepożądane, nie była znacząco wyższa w grupie bikalutamidowej niż w grupie placebo. Szczegóły podano w tabelach S5, S6 i S7 w dodatkowym dodatku.
Częstość uderzeń gorąca w stopniu 1, 2 i 3 była podobna w obu grupach: uderzenia gorąca stopnia odnotowano u 16,6% pacjentów w grupie bikalutamidu, stopień 2 u 4,5%, a stopnia 3 u 0,8%; odpowiednie wartości w grupie placebo wynosiły 14,1%, 2,9% i 0%
[patrz też: USG piersi, usg tarczycy Warszawa, USG genetyczne ]

Powiązane tematy z artykułem: USG genetyczne USG piersi usg tarczycy Warszawa