Skip to content

Promieniowanie z lub bez terapii antyandrogenowej w nawracającym raku prostaty ad 7

1 month ago

43 words

Natomiast ginekomastia stopnia 1. odnotowano u 42,4% pacjentów w grupie bikalutamidu, stopnia 2 u 23,6% i stopnia 3 u 3,7% (w wyniku czego 69,7% pacjentów w grupie bikalutamidu z ginekomastią); odpowiadające wartości w grupie placebo wynosiły 8,8%, 2,1% i 0% (co skutkowało 10,9% pacjentów w grupie placebo z ginekomastią) (p <0,01 dla wszystkich porównań). Chociaż częstość występowania ginekomastii była istotnie wyższa w grupie bikalutamidu niż w grupie placebo, to odkrycie nie było istotnie związane jako wyjaśnienie u pacjentów przyjmujących mniej niż pełny cykl tabletek doustnych. Analizy podgrup
Analizy podgrup post hoc przeprowadzono zgodnie ze znanymi czynnikami prognostycznymi. Czynniki te obejmowały poziom PSA przy wejściu do próby, wynik Gleasona dla raka gruczołu krokowego oraz to, czy marginesy guza były dodatnie (Tabela 1). Największą całkowitą korzyść w zakresie przeżycia zaobserwowano w podgrupach pacjentów z bardziej agresywnym rakiem prostaty, takich jak u pacjentów z wysokim poziomem PSA przy wejściu do próby (1,5 do 4,0 ng na mililitr) lub z wynikiem 7 w skali Gleasona. Niewielu pacjentów w badaniu miało Wynik Gleasona 8, 9 lub 10; różnica w całkowitym przeżyciu w tej podgrupie nie osiągnęła istotności statystycznej (ryc. 2B i ryc. 3). Pacjenci z dodatnim marginesem chirurgicznym również wydawali się mieć większą korzyść niż pacjenci z ujemnymi marginesami chirurgicznymi (ryc. S1A w dodatkowym dodatku). Z wyjątkiem poziomu PSA, testy interakcji nie wykazały istotnej różnicy korzyści w podgrupach zdefiniowanych według tych czynników. Podobną niższą częstość odległych przerzutów w grupie bikalutamidu obserwowano również u pacjentów z wynikiem Gleasona 8 do 10, u pacjentów z poziomem PSA od 1,5 do 4,0 ng na mililitr przy wejściu do badania oraz u pacjentów z dodatnim marginesem chirurgicznym (Tabela 2). oraz Rys. Nie stwierdzono istotnej różnicy w zakresie korzyści w poszczególnych podgrupach.
Dyskusja
To randomizowane badanie wykazało, że dodatek 24-miesięcznego bikalutamidu w celu uratowania radioterapii skutkował wyższymi wskaźnikami całkowitego przeżycia i innymi ważnymi punktami końcowymi wśród pacjentów leczonych operacyjnie z uporczywą lub nawracającą chorobą, która została wykryta tylko z powodu nieprawidłowego poziomu PSA. Ze względu na stosunkowo powolny charakter progresji raka prostaty, obserwacja tej korzyści wymagała medianowej obserwacji trwającej ponad dziesięć lat. 12-letnie ogólne korzyści z przeżycia przy terapii antyandrogenowej towarzyszyły istotnie niższemu odsetkowi śmierci zależnej od choroby, odległym przerzutom i ponownemu nawrotowi biochemicznemu. Analiza wieloczynnikowa wykazała, że czynniki przewidujące wyższe wskaźniki całkowitego przeżycia obejmowały przypisanie do grupy bikalutamidu, niższy poziom PSA przy wejściu do próby (1,6 do 4,0 ng na mililitr) i młodszy wiek pacjenta (<65 lat). Różnice między grupami w innych zmiennych stratyfikacji (nadir PSA po zabiegu chirurgicznym, dodatni margines chirurgiczny oraz to, czy krótkookresowa terapia deprywacji androgenów została podana przed operacją) nie były znaczące dla różnic w całkowitym przeżyciu. Biorąc pod uwagę mniejszą śmiertelność (bezwzględna różnica, 5,0 punktów procentowych) i brak dowodów na wyższą śmiertelność z innych przyczyn w grupie bikalutamidu niż w grupie placebo, obliczyliśmy, że 20 pacjentów będzie musiało być leczonych bikalutamidem, aby uniknąć jednej śmierć w okresie 12 lat.24
Zyski te uzyskano bez zaostrzenia wczesnych lub późnych skutków pęcherza, jelit, hematologii lub wątroby, dla których wskaźniki były niskie w dwóch grupach
[podobne: pracownia emg, skręcenie stawu skokowego, RTG panoramiczne ]

Powiązane tematy z artykułem: pracownia emg RTG panoramiczne skręcenie stawu skokowego