Skip to content

W przewodzie slimakowatym rozrózniamy trzy sciany

4 weeks ago

226 words

Wyobraźmy sobie stożek kostny, zwany – wrzecionem(modiolus), dookoła którego obwijamy, wznosząc się od jego podstawy ku wierzchołkowi, a więc spiralnie, cewkę, która łączy się u podstawy z mieszkiem, a u wierzchołka kończy się ślepo. Cewa ta, jest to właśnie – przewód ślimakowaty. Ilość skrętów przewodu ślimakowatego dookoła wrzeciona bywa różna. A więc podczas gdy u Monotremata przewód ślimakowaty zatacza tylko 1/2 kręgu, to u Marsupialia, Insectirora, Rodentia i u Chiroptera 11/2 – 31/4, u Ungulata 21/2, n Hominidae zaś i u innych Pnimates 23/4, u Carnirora 3 31/2, a u Coelogenes paca 5 (M. Weber). Długość całkowita przewodu wynosi u kota 25 mm, a u człowieka 35 mm. W przewodzie ślimakowatym rozróżniamy trzy ściany : – ścianę boczną albo-więzadło spiralne ślimaka (lig. spirale cochleae), ścianę górną czyli – błonę przedsionkową (membrana veetibularis Reiesneri) i wreszcie ścianę dolną – blaszkę podstawną (lamina basalis). Podczas gdy zarówno więzadło spiralne, jak i błona przedsionkowa są pokryte nabłonkiem jednowarstwowym płaskim, to nabłonek ten przybiera na blaszce podstawnej postać nabłonka zmysłowego, zwanego – narządem Cortiego (organon Cortii), otoczonego włóknami – gałęzi ślimakowej n. słuchowego (ramus cochlearis n. acustici). [więcej w: Skoki tandemowe, certolizumab, dygestorium ]

Powiązane tematy z artykułem: certolizumab dygestorium Skoki tandemowe