Skip to content

Współdzielone przyczyny genetyczne przerostu serca u dzieci i dorosłych cd

1 month ago

479 words

Ao oznacza aortę, lewe przedsionek LA i prawą komorę RV. Przebadaliśmy 84 niepowiązane dzieci (63 chłopców i 21 dziewcząt) z niewyjaśnionym przerostem lewej komory, zdiagnozowanym przed lub w wieku 15 lat (średni wiek, 6,99 . 6,12 lat) (Tabela 1). Przerost określano za pomocą echokardiografii (ryc. 1) i zdefiniowano jako średnią grubość ściany lewej komory o wartości co najmniej 2 SD powyżej wartości normalnej, stratyfikowanej zgodnie z indeksem masy ciała lub wiekiem.1
Wiek dzieci w chwili rozpoznania wynosił od 2 dni do 15 lat. Wstępne oceny kliniczne były spowodowane nieprawidłowymi wynikami fizycznymi (np. Szmerem lub kardiomegalią) zidentyfikowanymi podczas rutynowych badań lub objawami, które były niespecyficzne (np. Drażliwość lub brak karmienia u niemowlęcia) lub sugerowały chorobę serca (np. Ból w klatce piersiowej). Troje dzieci zmarło nagle z przyczyn sercowych, a u jednego dziecka była to manifestacja. W ciągu 5-letniego okresu obserwacji 10 dzieci otrzymało wszczepialne kardiowertery-defibrylatory, a 5 dzieci przeszło transplantację serca.
Historie rodzinne były pozytywne z powodu kardiomiopatii u 33 dzieci, ale negatywne u 51 dzieci, u których stwierdzono występowanie sporadycznych chorób. Nie było znaczących różnic w odniesieniu do rozkładu płci, wieku przy prezentacji, maksymalnej grubości ściany lewej komory, funkcji kurczliwej, nagłej śmierci lub transplantacji serca między grupą dzieci z chorobą rodzinną a grupą dzieci z przypuszczalną kardiomiopatią sporadyczną (Tabela 1). ). Jednak znacznie więcej dzieci z kardiomiopatią w rodzinie otrzymało wszczepialne defibrylatory kardiowertera (8 z 33 dzieci, w porównaniu z 2 z 51 dzieci bez wywiadu rodzinnego, P = 0,007).
Sekwencje nukleotydowe kodujące osiem genów sarcomere-białko (MYH7, MYBPC3, TNNT2, TNNI3, TPM1, MYL3, MYL2 i ACTC) oraz dwa geny metaboliczne (PRKAG2 i LAMP2) zostały określone w każdym probandzie. Wśród dzieci z podejrzeniem kardiomiopatii sporadycznej zidentyfikowano 112 wariantów sekwencji (ryc. Dodatku Uzupełniającego). Nie przewidziano, że siedemdziesiąt dziewięć synonimicznych wariantów lub intronowa polimorfizm daleki od konserwatywnych sekwencji splicingowych zmieni strukturę białka. Sześć niesynonimicznych wariantów MYBPC3 (Val158Met, Ser236Gly, Arg326Gln, Val896Met, Arg1002Trp i Gln1233Ter) to znane polimorfizmy.15,17,18 Te 85 wariantów nie było dalej badanych.
Spośród pozostałych 27 wariantów sekwencji, 3 (MYBPC3 IVS31 + 2t . g, MYL3 IVS5 + 6c . t, i TNNT2 IVS14 + 6c . t) przewidywały zmianę miejsc składania RNA lub konserwatywnych sekwencji flankujących. Aby ocenić wpływ tych trzech wariantów na splicing, przeprowadziliśmy testy komórkowe in vitro (ryc. 2 Dodatku dodatkowego). 19,20 Tylko jeden wariant, MYBPC3 IVS31 + 2t . g, przerwane splatanie RNA w pewien sposób przewidywano, że zmieni strukturę białka (ryc. 2 dodatku dodatkowego), a zatem jest ona podobna do ustalonej mutacji w miejscu splicingu MYBPC3, która powoduje rodzinną przerostową kardiomiopatię.21 Dlatego oceniliśmy MYBPC3 IVS31 + 2t . g, ale nie MYL3 IVS5 + 6c . t lub TNNT2 IVS14 + 6c . t, wraz z innymi 24 wariantami przewidzianymi do wpływania na strukturę i funkcję białka.
Tabela 2
[przypisy: lipoliza wrocław, uchyłki w esicy, hemohromatoza ]

Powiązane tematy z artykułem: hemohromatoza lipoliza wrocław uchyłki w esicy